Woody Brunings: The Crazy Rockers

Woody Brunings: The Crazy Rockers
The Crazy Rockers uit Den Haag is een van de weinige overgebleven bands uit de Indorockperiode. Of misschien zelfs wel de enige. Samen met o.a. The Tielman Brothers waren zij de grondleggers van de Indische muziekstroming, Indorock, later door organisatoren omgedoopt tot ‘oer-rock ‘n’ roll’.

Stijf uitverkochte zalen
In In 1959 richt zanger/gitarist/drummer Sidney Rampersad The Crazy Rockers op, samen met onder andere zanger/gitarist Woody Brunings. In het weekend werd er regelmatig en met veel succes opgetreden in de Haagse bar La Gaité aan de Grote Markt. Als een van de eerste ‘Indonesische Schaukappellen’ begint de band in februari 1961 een rockavontuur in het Duitse Hannau. The Crazy Rockers keren daarna terug naar Nederland en spelen in 1962 de hele zomer in de Sheherazade met dagelijks stijf uitverkochte zalen.

Acrobatische toeren
Ze zijn de eerste rockband die het duffe Nederlandse publiek met ruige rock ’n roll om de oren slaat. Drummer Sydney Rampersad speelt staand terwijl de rest met of zonder gitaar acrobatische toeren uithaalt. Met hun eerste single Mamma Pappa Twist staan ze 3 maanden in de hitparade. En dat in een tijdperk waarin rockbands op allerlei manieren werden geboycot door de gevestigde orde. Sidney Rampersad is helaas in 1981 op 42-jarige leeftijd overleden. Sindsdien is Boyd Brostowski een meer dan waardige vervanger.

Ook al zijn de heren tegenwoordig iets minder ‘crazy’ dan in hun beginjaren, nog steeds weten zij het vuur van hun muziek over te brengen op het publiek. De band werd dan ook terecht uitverkoren om de Branie-Award in ontvangst te nemen voor 45 jaar ambassadeurschap voor de Indorock!

De organisatie van het Haags Beat Festival is verheugd over de komst van Woody Brunings, die op zijn 80e laat zien dat hij de oudste actieve rocker is die de pannen van het dak speelt, samen met de Rockbuddy’s in de grote finale


Merchandise Shop RockArt

De shop van Museum RockArt is regelmatig te vinden op festivals in de regio. Zo ook natuurlijk op het Haags Beat Festival.

Museum RockArt verzamelt, beheert, conserveert, digitaliseert en presenteert het cultureel erfgoed van de (inter-) nationale muziekgeschiedenis van de jaren ‘50 tot heden. Naast de vaste opstelling van de originele Radio Veronica boordstudio, de Soundpush studio en de 192 Drive-In Show wordt in het museum een uitgebreide tentoonstelling gepresenteerd aan de hand van beeld, geluid en vele unieke memorabilia. Een bezoek aan Museum RockArt wordt door bezoekers ervaren als een ‘Trip Down Memory Lane’

 

Het museum is momenteel nog gevestigd in Hoek van Holland maar hoopt op een geschikte locatie in Den Haag.

Ter ondersteuning van het museum wordt op de festivals een breed assortiment aan merchandise verkocht waaronder vinyl, cd´s, dvd´s, T-shirts, caps, mokken, boeken, sleutelhangers, magneten etc etc. Voor ieder wat wils!

 

Zo ook voor de 2e keer op het Haags Beat Festival!


The Black Albino's

The Black Albino's is een Haagse Rock & Rollband uit de jaren 60. Zijn in de originele formatie in 1964 gestopt, maar…………in 2004 weer bij elkaar gekomen!! En hoe! Zij treden anno nu nog steeds op en dat doen de mannen, met een special lady guest, heel graag op Het Haags Beat Festival.

 

The Black Albino’s is:

Paul van der Voort Maarschalk - slaggitarist.
Hans Gantevoort - sologitarist.
Simon Lardenoije - bassist.
Joop van Slooten - drummer
Willem Rozing - zanger


Jen Min Lau

Jen Min Lau is niet weg te denken uit de Haagse uitgaanswereld. Als DJ draait hij, met succes, vele stijlen, zoals

 

FUNKY ACID-JAZZ/ NU-SOUL/ FUNK/ BRAZILECTRO / BOSSA BEATS RARE GROOVES / LATIN CUBAN / JAZZY LOUNGE
50 s /60 s /70 s/80 s /90 s / recent

 

Ook staat hij bekend als organisator van Dance Events onder www.bluenood.com. Blue Nood organiseert feesten op verschillende locaties onder de noemer Blue Nood Event.

 

Op zondag draait hij tijdens het Haags Beat Festival zijn platen uit die mooie, gouwe ouwe tijd!

 


Renée and the Alligators

Rene and his Alligators werd opgericht in 1959 door, volgens veel muziekliefhebbers, de beste gitarist van Nederland: Rene Nodelijk. Toen nog getooid met een ‘atoomkuif’ wist hij vele instrumentale hits te scoren, waaronder het niet meer van de radio weg te denken ‘Guitar boogie’ en ‘In the mood’.
De band heeft in de tientallen jaren dat hij bestaat meerdere gedaantes aangenomen. Uiteindelijk ontmoette Rene Nodelijk na een aantal omzwervingen door muzikaal Nederland zijn huidige wederhelft Rene en ging de band eind jaren 70 verder als Renée: ‘Aha, honey….All right!’.
Met nummers als ‘Sweet nothin’s’, ‘A whole lotta shakin’ goin’ on’, ‘Come closer’ en ‘High time he went’ boekten ze eind jaren 70 en begin jaren 80 grote successen. In 1986 besloten ze om op te treden onder de naam Rene and the Alligators en de oude rock-n’-roll stukken af te stoffen en op te poetsen.
Nog steeds verbazen deze muzikanten jong en oud met hun spetterende optredens. Rene and the Alligators tilt het verre verleden naar het heden en laat menigeen opnieuw hunkeren naar petticoats en vetkuiven, terwijl de nummers van Rene, op een totaal eigenzinnige wijze, de jaren 80 weer tot leven brengen met twee benen in het hier en nu.

https://www.youtube.com/watch?v=3WKXcNjvcqA

https://www.youtube.com/watch?v=kbAx2KZnZbA


Massada

Massada

De band begon in de jaren 60 als The Eagles[1] en speelde voornamelijk op Molukse feesten. Toen de Amerikaanse Eagles hits in Nederland begonnen te scoren werd de groepsnaam in 1973 in Massada (een citadel in Israël) veranderd. Op 26 februari 1975, een dag voor de 29e verjaardag van percussionist Nippy Noya, won Massada een groepenwedstrijd van Muziekkrant OOR; een platencontract werd echter afgewezen omdat de artistieke vrijheid niet kon worden gewaarborgd. Daar kwam ook bij dat er destijds in Drenthe gijzelingsacties werden gehouden door Zuid-Molukkers. Voor Massada, die dit soort acties niet goedkeurde, betekende dit dat enkele optredens werden afgezegd uit angst voor ongeregeldheden. In 1978 verscheen het langverwachte debuutalbum Astaganaga met de hitsingles Dansa en Latin Dance. Het gebruik van Latijns-Amerikaanse ritmes en percussie-instrumenten leverde vergelijkingen op met Santana De opvolger verscheen in mei 1979 (Massada kwam bewust met één album per jaar); Pukul Tifa klonk "Molukser" dan het debuutalbum en op de hoes poseerden de bandleden als Indianen, een veelvoorkomend onderwerp in de fotosessies uit hun succesjaren. Diezelfde maand speelde Massada op Pinkpop, daarna volgde o.a. een tournee door Duitsland. In 1980 kwam het derde album uit; Pusaka bevatte de single Sajang é. Deze single, die opviel vanwege het dames- en kinderkoor, bereikte in Nederland de nummer 1-positie van de hitparades. Voor Massada was dit de eerste en tot op heden enige nummer 1 hit. In de Top 100 verkoop van 1980 stond het op nr.8. Het werd nooit live gespeeld omdat het niet in het reguliere repertoire paste, en een verzoek om een Maleistalig album op te nemen werd afgewezen.

Anno nu zijn ze sterker en levendiger dan ooit en dat gaan zij laten zien en horen tijdens het Haags Beat Festival 2018!

www.youtube.com/watch?v=mZIp5Refwaw


Peter Langerak

Bio Peter Langerak

Ik ben op jonge leeftijd gitaar gaan spelen toen ik Rock ’n Roll Music hoorde, gezongen door John Lennon maar geschreven door Chuck Berry, waar ik pas later van hoorde.
In die beginjaren waren er weinig gitaarleraren en diegene die er waren hadden weinig met de muziek die mij inspireerde.

Mijn eerste bands speelden Bluesmuziek en eigenlijk ben ik nu weer terug bij mijn ‘roots’. In de afgelopen jaren heb ik wel de meest uiteenlopende stijlen gespeeld, dat zal wel te maken met mijn brede muzikale interesse. Ondanks dat genoeg luister ik eigenlijk weinig naar andere gitaristen.
Mijn muzikale invloeden zijn wel zeer divers, blues, klassiek, pop, jazz.
Eigenlijk hanteer ik de welbekende quote “je hebt maar twee soorten muziek: goede en …..."

In mijn muzikale zwerftocht kwam ik er achter dat in de meeste populaire muziek het eigenlijk niet alleen om de muziek alleen gaat, vaak hoort er ook een gedachte daarachter, wat voor muziek het ook is, het is meestal een onderdeel van een lifestyle, zowel bij de maker als de luisteraar.
Dat zie je ook terug in kleding, haardracht en zelfs in de locatie die mensen bezoeken.

Een aantal bands waarin ik speelde en platen/Cd’s mee opnam zijn; Sfinx (Met o.a. Ton Scherpenzeel en Pim Koopman, Vitesse (Herman van Boeyen), For The Love of Money (met o.a. Anouk), De Rest (met o.a. Hans Vermeulen) The Blues Rock ‘n Soul Review, AJ Plug Band, The Bluesfuse, Mariëlla Tirotto en recentelijk Talking Blues. Niet te vergeten vele speciale avonden waaronder de DrumDrieDaagsche met o.a. Cesar Zuiderwijk en Nicko Christiansen en vele sessies met Rudy Englebert, Rinus Gerritsen en Boris van der Lek

De apparatuur die ik gebruik is afhankelijk van de band en songs, amp's: Fender Prosonic, Blues Deluxe, Hughes & Kettner, Mesa Boogie.
Gitaren, Gibson ES335 (1964), div. Les Paul's, Fender Telecaster, Stratocaster etc. Wil je meer over mij weten of gitaren zien? surf dan naar Peter Langerak.nl


Polle Eduard

Polle Eduard (1947)

Tee set 1965/1967
M’n eerste liefde en de eerste band waarmee we bekendheid mee kregen
en populariteit ontdekten.

After tea 1967/197
Afsplitsing van Tee set. Ook met deze band scoorden we hits en trokken we door het
land met veel succes.

Drama 1970/1972
Heavy blues rockband met een dijk van helaas maar 1 LP.

Polle Eduard band 1976/1982
Vijf albums, 6 singles waarvan een bescheiden hit in 1979 met “Ik wil jou”
Nog altijd een klassieker dus eigenlijk een grote hit.

Minute by minute 1988/1989
Studio project met o.a. Ray Fenwick (ex Tee set en Spencer Davis group}
Cosy Powell, Jan Akkerman en Candy Dulfer.

!994/1995 The Rest (Hans Vermeulen en de Rest)

1995/2000 Gast muzikant/zanger bij de band van Rob de Nijs

2001/………The Rest en wat er op m’n pad komt en mij leuk lijkt.


Focus

Focus:

Thijs van Leer

Menno Gootjes

Udo Pannekeet

Pierre van der Linden

Met een volstrekt unieke vorm van progressieve rock manifesteerde Focus zich in de eerste helft van de zeventiger jaren als het succesvolste en meest gewaardeerde exportprodukt van de Nederlandse popmuziek. De hoofdzakelijk instrumentale hits ‘Hocus Pocus’, ‘House Of The King’ en ‘Sylvia’ hebben zich als tijdloos bewezen. Albums als ‘Moving Waves’, ‘Focus 3’ en ‘Hamburger Concerto’ staan te boek als monumentaal.  

 

Sinds het begin van de nieuwe eeuw is Focus terug van lang weggeweest. Er wordt wederom tot ver over de Nederlandse landsgrenzen opgetreden. Dat Nike de originele versie van de wereldhit ‘Hocus Pocus’ gebruikte in een commercial ten tijde van het WK voetbal in 2010 heeft hier in niet geringe mate aan bijgedragen. Hetzelfde nummer is bovendien te horen in de remake van de Amerikaanse sciencefiction-actiefilm ‘RoboCop’.

 

Het laatste wapenfeit met nieuw materiaal van de band is getiteld ‘Focus X’. Het album, voorzien van een ontwerp van kunstenaar Roger Dean (o.a. bekend van zijn werk voor Yes), is in een topbezetting tot stand gekomen. ‘Our music is evolution, not revolution’, zei oerlid Thijs van Leer ooit over de muziek van Focus. Welnu, de evolutie is weer in volle gang.

http://www.youtube.com/watch?v=pgWg17tQCas

‘Father Bacchus’, de openingstrack van het album ‘Focus X’

 

http://www.youtube.com/watch?v=GUBpfCHhwbw

De Nike commercial uit 2010 met ‘Hocus Pocus’ als soundtrack

 

Website: www.focustheband.com